Çekilin üstümden!
İsa demişti ki "Diğer insanlardan ve kendinizden önce
beni düşüneceksiniz."
Hitler... Nazi Partisi'ne üyelik için talepleri buydu.
Üyeler için anne, baba, kardeşlerinden
ve kendi canlarından önce Nazi Partisi ve hedefleri gelmeliydi.
Bu bir anlaşmaydı, bir yemindi.
Ama asıl işler gizli.
Ve gizli gizli yayılıyor.
Örgütünüz ne kadar gizli olursa o kadar nüfuzu olur.
Güvenlerini kötüye kullanmakla suçlanacağım.
Esasen kullandım gerçi.
Bu örgüt gizli kalmak istiyor.
Hakkında iki kitabım var.
Ama hikâye artık sadece benim deneyimimi anlatmıyor.
Aile'nin kimlerden oluştuğunu ve ülkemizin yönetimi üzerindeki etkisini
fark edip anlamam uzun zaman aldı.
Dünyanın dört bir yanında güce sahip olan,
dünyaya kendi İsa görüşlerini yaymak için
başkanlarla, ülke liderleriyle görüşen bir gruptu.
Ulusal Dua Kahvaltısı, Eisenhower'dan beri
Demokrat ve Cumhuriyetçi başkanlar için Washington'da düzenleniyor.
Kongre'den ve Konge dışından bugünleri mümkün kılan herkese
teşekkür ederim.
Washington'ın adı duyulmamış en güçlü adamı olduğunu söylüyorlardı.
Oz Büyücüsü gibi.
Keşke anlatabilsem
ama işe yaramasının sebebi gizli olması.
Liderlere ulaşmalıyız, ulaşabilirsek
tüm ulusu İsa uğruna etkileyebiliriz.
"Birlikte yaşasak ne olurdu?" dendi.
Washington'dayken C Street adlı bir gruba dahildim.
Vali Mark Sanford, Senatör John Ensign, bu isimlerin hepsi skandalda...
Şeytanın bahçesinde Tanrı'nın işini yapıyorlardı.
Korkunç insanlarla tanışırdık.
Diktatörler, katiller ve hırsızlarla.
Başka bir ülkeden kötü niyetli biri olsam
tam da böyle toplantılardan faydalanmak isterdim.
Odadaki herkesin eli seçilen müstakbel başkanın üzerindeydi.
Aile bunu bekliyordu.
O, Tanrı'nın adamı.
İnanç için olduğunu söylüyorlar
ama herkesin anladığı şey
meselenin aslında güç olduğu.
O adamlarla yaşadım,
merkezlerinde, güçlerinin kaynağında onlarla birlikte dua ettim.
Kongre üyeleri, senatörler, dünya liderleri vardı.
80 yıldan fazla süredir gözümüzün önünde saklanan gizli bir örgüt.
İnsanlar kötü niyetli bir şey var sanıyor.
Komplo olmak zorunda.
Gerçeklerle alakası yok.
Din ile devletin solukları kesecek şekilde birbirine karışması.
Dünyanın daha önce hiç görmediği mütevazı bir liderlik örneği.
Demokrasinin yozlaşması.
Tanrı'nın gücü.
Dünyanın buna çok ihtiyacı var.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Kulak verin! Tüm endişeler geride kalacak.
Tüm hayal kırıklıkları da
ebediyen yok olacak.
Dünya çapında dinî bir saldırı programı benimsedik.
Hepimizin Tanrı'nın çocukları olduğundan
daha önce hiç olmadığım kadar eminim.
O kapıdan bizimle geçebilecek tek bir şey var.
Mesih'e yönlendirdiğimiz kişiler.
Korkun ondan.
Sevin onu.
Kendinizi tamamen teslim edin.
O zaman müridi olabilirsiniz.
Başladığımız işi...
...bitireceğiz.
BİRİNCİ KISIM BATIŞ
Çocukken bile ilginç bulduğum bir fikir var;
iyiyle kötü arasında savaşlar olduğu,
kötü güçlerle her gün aktif olarak savaştığımız,
hayatımızda şeytani etmenlerin olduğu
ve tetikte olmamız gerektiği fikri.
Bu fikir bir çocuk için dünyayı çok daha korkutucu bir yer yapıyor
ama çok daha heyecan verici de kılıyor.
Annem meme kanserinden öldü.
Gençti, ben de daha çocuktum.
Kısmen Pentakostalist Hristiyan olarak yetiştirilmişti.
Ve ölüm döşeğindeyken
çeşitli inançlardan insanları birlikte dua etmeye çağırırdı.
Bazılarının annemin ruhunun kurtuluşu için dua ettiğini,
ölümde bile onların inancına katılması için dua ettiğini gördüm.
Bazısı da zincirlerinin kırılması,
acılarının dinip daha fazla yaşaması için dua ediyordu.
Ve o özgürlük mü, ruhun kurtuluşu mu sorusu
yani ahiret mi, derhâl özgürlük mü sorusu
beni derinden etkiledi
ve beni o andan beri ilgilendiğim tüm o hikâyelere yönlendirdi.
ÇARESİZLİK VE ÖZGÜRLÜK
TARİKAT NEDİR?
20'li yaşlarımın başındayken din hakkında yazı yazmaya karar verdim.
New York'ta yaşıyordum. Bir kitap üzerinde çalışırken
eski dostum Luke'un şehre geldiğini duydum.
Luke'un geleceği çok parlaktı,
üst sınıf bir ailedendi ve hayatının gidişatı iyiydi.
Nişanlanmıştı, finans sektöründe kariyer yapıyordu.
Ama bunların hepsini bir kenara bırakıp
ülkenin diğer ucuna taşındı
ve ailesinin tarikat olduğundan korktuğu bir gruba katıldı.
Her şeyi silip atmış, kaybolmuş gibiydi.
Din üzerine yazdığımı bildikleri için ailesi dedi ki
"Buluşup neler yaptığına bir bakar mısın?"
Hemen 11 Eylül olaylarından sonrasıydı.
Oraya gitmesinin sebeplerinden biri
sekülerliğin harabelerini incelemekmiş.
Ama "Artık açıkça görüyoruz. İyiyle kötünün bir savaşı bu." dedi.
Kökten değişmiş birine benziyor.
Katıldığı tam olarak tanımlanamayan şeyi anlattı.
"Hristiyan değiller." dedi.
İsa'nın kullarıyız ve sadece hizmet ediyoruz.
Kime?
Tanrı'nın lider olarak seçtiklerine.
Siyasetçilere.
- Kurumunuz var mı? - Yok.
Kilise, papaz, kural ve ritüel yok.
İncil okuyor musunuz?
Tabii ki ama genelde çalışıyoruz.
Biz...
Bahçe ve tuvalet temizliyoruz, basketbol oynuyoruz.
Dur, politikacılar için tuvalet mi temizliyorsunuz?
Garip gelebilir...
- Evet. - ...ama değil.
Birlikte yaşayan birkaç adamız işte.
Harika.
Bana çok basit gelmişti.
Sonra da gidip görmeye davet etti.
Hakkında hiçbir şey bilmeden gittim.
Uyuşturucu, alkol veya reçeteli ilaç kullanıyor musunuz?
Sadece referansla girilebiliyor.
Capitol Hill'deki bir ofiste ufak bir mülakata girdim,
zamanında Cumhuriyetçi bir senatörün kıdemli yardımcısı vardı.
Sevgiliniz var mı?
Kız arkadaşımla aramdaki ilişkiyi sordu...
- Hristiyan mı? - Evet.
...ve ailemi sordu.
Sonrasında anlayacaktım ki
bu sorularla ne kadarından vazgeçebileceğimi test ediyordu.
Gayet dürüstçe cevapladım.
Şunu anlamanız lazım,
o ara araştırmacı gazetecilikle alakam yoktu.
- Annenizle yakın mıydınız? - Evet.
Gizlilik, kurnazlık yoktu.
Yazar olduğumu,
ülkeyi dört bucak dolaşıp
farklı İsa görüşlerini anlamaya çalıştığımı,
onların görüşüyle de ilgilendiğimi söyledim.
Kira 400 dolar.
Oda ve yemek dâhil.
Sanırım yaklaşık bir hafta sonrasıydı.
Testi geçmiştim.
Onlarla yaşamaya ve onların deyişiyle
kardeşlerden biri olmaya hak kazandım.
Birkaç kardeş beni almaya geldi
ve nehri geçip Washington'un bir banliyösü olan
Arlington, Virginia'ya götürdüler.
İstihbarat camiasından birçok kişi orada yaşıyordu.
Bir çıkmaz sokağa girdik,
Georgian döneminden kalma çok güzel bir evin önünden geçtik.
- Güzel, değil mi? - Evet.
Vay be.
Seni nasıl anlatacağımı bilemedim. "Yeni biri gelecek, New York'lu.
- Yazar. Yahudi." dedim. - Yarı Yahudi'yim aslında.
"Ve İsa'yı tanımak istiyor."
Sence ne dediler?
Bilmem.
Buyursun gelsin.
Hadi.
Hepsini duayla Tanrı'ya anlat
Sınanıyor muyuz günahlara karşı?
Ivanwald adlı bu eve taşındım.
Beyler. Tanıştırayım, Jeff.
Herkesle çok iyi anlaşıyordum. Öğrenci evi gibi bir hava vardı.
Ama bira yoktu...
Hiçbir şey yoktu. Tanrı'ya adanmış dindar bir öğrenci evi.
Hepsini duayla Tanrı'ya...
Ve çabucak
beklediğim şeyin bu olmadığını fark ettim.
- Jeff. - Selam Jeff, hoş geldin.
Teşekkür ederim.
Bence çok keyif alacaksın.
- Odanı gösterelim. - Evet.
Washington'ın belirli bölgelerinde takılıyorsanız duymuşsunuzdur.
Erkekler evi ve ilerisinde kızlar evi vardı,
toplumdan soyutlanmış bir yerdi, normal hayattan izne çıkmak gibiydi.
Dünyanın her yerinden,
her sınıftan insan vardı.
Dindar, dindar olmayan,
sorgulayan, septik.
Hakikiydi. Gerçekti.
O kitapta okuduğunuz 12 adam gibi biraz, değil mi?
Genç bir Hristiyan siyasetçi olarak
bana tam olarak bu lazımdı.
Evet.
IVANWALD'DA YAŞAMA KRİTERLERİ
SAĞLIKLI OLMAK (FİZİKSEL, ZİHİNSEL...)
- DİNÇ BİR YAŞAM SÜRMEK - MADDE KULLANMAMAK VE KULLANMAMIŞ OLMAK
Ivanwald'ın yaşam kuralları çok kesindi, rahatlatıcıydı.
Küfür yok, alkol yok.
Seks yok, özlük yok.
Gazetelerle vakit harcanmıyor. Televizyon izlenmiyor.
...azimle cennete.
Et yeniyor. İncil okunuyor.
Basketbol oynanıyor.
- Evet, hadi. - Çıktım.
Tanrı üçlük atabilen kullarını sever.
Jeff.
Duada öncü olsana.
Tabii.
Tanrım, Yüce Tanrım,
Cennetteki Baba'mız.
Yüce İsa, buradaki insanlar için
sana şükrediyoruz...
...basketbol oynayabildiğimiz için...
...ve takım çalışmasıyla...
...senin için savaşmayı öğrendiğimiz için.
Bunlar için İsa'ya şükrediyoruz.
Amin.
- Amin. - Amin.
Hep ilginç bulduğum hikâye anlatma tarzı
diğerlerinin hayatı içinde bir batışa geçmek olmuştur.
Biraz kaybolana kadar o inanç dünyasına girmek.
Ruhani açıdan tehlikeli,
din değiştirmeniz anlamında.
Ivanwald'da da bunun anlamı şuydu,
"En azından bir süreliğine onların fikirlerini kabul edersem
ne olurdu ki?"
"Nereye kaçayım varlığından?
Cennete yükselsem, oradasın.
Cehenneme yatağımı sersem, oradasın."
Ağır, değil mi?
Kaçış yok yani.
Nereye kaçarsan kaç,
İsa orada seni bekliyor olacak.
İsa çok akıllı.
Yakalayacak seni.
Dua edelim.
"Yakarıyorum Tanrı'ya.
Yardımları için dua ediyorum.
Korktuğumda sana şükrederim..."
Ezilmek için dua ederdik.
Bir hiç olmak için.
İtaat etmeyi öğrenmek için.
Burada kardeşlerimizle güvendeyiz, İsa'nın yolunda ilerlemeyi öğreniyoruz.
Akıllarındaki İsa ile asıl ilişkilerinin bu olduğunu söylediler.
- Mantıklı geliyor mu? - Evet.
İçimizdeki asi adını verdiğimiz şeyi ezmek için dua ederdik.
- Jeff? - Merhaba.
- Bolca yazıyorsun. - Evet.
Ama dinliyor musun?
Zor, biliyorum ama tek ihtiyacın olan bu.
İncil. Sadece önemi olan kısımları.
Sadece İsa.
Beni şaşırtan şeylerden biri
bu adamların çoğu, İncil'i çok iyi bilse de
İncil'e çok önem vermiyorlardı.
Ufak bir kitap veriyorlardı.
İsa yazan bu ufak kitap.
Bu kadar. Sadece İsa, başka bir şey yok.
Dört İncil vardı, Matta, Markos, Luka, Yuhanna.
Ve Kutsal Ruh'un İşleri'ne, Elçilerin İşleri ismi verilmişti.
Bundan fazlasını okumaya gerek duymuyorlardı.
Fazla ilahiyat yok.
Tanrı'yla, vicdanla ve kökten dinciliğin geleneksel dertleriyle boğuşmuyorlar.
Şeytandan bahsetmiyorlar.
Sadece İsa. O kadar.
Mezmurlar 137'de İsa nerede geçiyor?
137...
"Yıkılası Babil kızı,
ne mutlu senin yavrularını alıp
kayalara çarpacak insana."
İsa bunun neresinde var?
Jeff, kardeşim, bilmiyorum
ama zamanı gelince İsa bilmeni sağlayacak, eminim.
Hristiyanlığın yanlış anlaşıldığını,
tüm o diğer cahillerin, safların
İsa'nın herkese eşit vaaz vermeye geldiğini düşündüğünü,
aslında öyle olmadığını söylediler.
İsa'nın çevresinde güçten bir çember vardı. En yakınları Yakup ve Petrus'tu.
Bir sonraki çemberde de havarileri vardı.
Ve dışarıda da...
...diğer herkes var ve mesajı da alıyorlar
ama yalın hâliyle almıyorlar.
Gerçeği kaldıramazlar.
Şefkatli olalım.
Ama şimdi bu dışarıdaki çemberden o en içtekilere geçiyoruz...
...yeni seçilmişler biziz.
Önemi olanlar.
Ivanwald'daki kardeşler, bu yeni seçilmişler olarak
bazılarımız Cedars adlı merkezlerinde çalışmaya atanıyordu.
Bahçe ve tuvalet temizlerdik.
Güçlü insanların tuvaletlerini temizleyip
kendini alçak gönüllü kıldığın bu dinî hareket bana çok acayip gelmişti.
Şunları toplayayım.
Cedars, biraz Beyaz Saray'a benzeyen
kocaman, beyaz bir malikâne.
Güçlerinin merkezi olduğu çok bariz
çünkü bir sürü yabancı lideri burada konuk ediyorlar.
Bir dakika, onu tanıdım.
Oklahoma'dan gelen Cumhuriyetçi Senatör.
Evet, hepsi geliyor.
Sağcı, solcu,
Cumhuriyetçi, Demokrat.
Ama o terimler hareketimizin vizyonunu yansıtmıyor.
Mesele ondan büyük.
Geçen gün Uganda devlet başkanı geldi.
Onun için dua ettik.
Evet. Aile'nin dünyanın her yerinde dostu var.
Afrikalı diplomatlar,
Rus yetkililer,
kongre üyeleri, senatörler vardı. İşte o an fark ettim ki bu önemli bir şey,
sadece büyüleyici bir hikâye değil.
Bunlar güçlü insanlar.
Evet, duymuştum ama daha çok halk arasındaki bir söylentiydi.
Çok yakından tanıdığınız komşulardan değillerdi.
Ben tanıdım çünkü maalesef limuzinlerinden biri kedimi ezdi.
İşte buna benzer birkaç durumda konuştuk.
Mahalleyle pek içli dışlı değillerdi.
Carla da burada.
- Birkaç bilgi buldum. - Güzel.
Evet.
Mahalleyle ilgilenen biri olarak izlenimim
dışarıya kapalı bir grup olduklarıydı.
Mahallenin haritasını çıkarmışlar.
Carla, bu ilginç.
Mahallenin 90'a 120 santimlik haritasını çıkartıp
Kardeşlik'i ne kadar desteklediklerine göre
her eve belli bir renk verdiklerini biliyor muydun?
Yeşil, sarı ve kırmızı.
Destek, tarafsızlık veya düşmanlık.
- Onu da unutmuşum. - Savaş haritası gibi.
Uzun süre mahalle derneğinin başkanlığını yaptığım için
bir gün kapılarını çalıp dedim ki
"Burada neler oluyor öğrenmek isterim."
Çok nazik bir bey de bana Cedars adlı bu kocaman evi gezdirdi.
19. yüzyılın ortalarındaki evler gibiydi.
Harika restore edilmişti.
İnsanları etkilemek için yapılan bir iç mimariye sahipti.
Sonra da erkeklerin binasını gezdirdiler.
Çocuklar dışarıdaydı,
bahçeyi, su giderlerini temizliyorlardı.
Oradaki çocuklar, Tanrı onlarla konuşup
hayatlarının devamı için
talimat verene kadar bunu yapmaya devam edeceklerini söyledi.
Ben de dedim ki "20'li yaşlardaki bir sürü gence göre
anormal şekilde sakinler."
Erkeklerin kaldığı yurttayken
biri dedi ki "Salı geceleri dua için toplanıyoruz.
Bize katılsanıza."
Ben de haftalar boyunca
salı geceleri dualarına gittim.
Onlara katılanlara sundukları şey bir yere ait olma hissi,
sorgusuz sualsiz bir nevi...
"İyisiyle kötüsüyle yanındayız."
Bunun son derece çekici bir yanı var.
Bir grup insanın beni sorgusuz sualsiz kabul etmesi gayet hoşuma giderdi.
Dinî görüşlerinin çok azına tanık oldum
ve onların Hristiyanlığı hakkında pek bir şey bilmiyorum,
hepsi Hristiyan mı onu bile bilmiyorum.
Ama pişmanlık veya utanma duymadan zengin ve güçlüleri hedef aldıklarını
öğrendiğimde
rahatsız olmuştum.
Ama hiç kabaca sorular sormadım.
Sadece oturup dinledim.
Sonraki hafta da salı duası yoktu.
Ondan sonra da hiç dua buluşması olmadı.
Bence benden kurtulmaya çalışıyorlardı.
Biliyorum. Derin bir nefes al.
Evdesin, değil mi?
Keşke yanında olabilsem, gerçekten
ama elimden bir şey gelmez.
Öyle çıkıp gidemem buradan.
Çünkü... Soracağım, tamam mı?
Belki yarın veya...
Hayır, buraya gelemezsin.
Selam.
Nasılsın?
Senin de sesini duymak güzel.
Evet, sana anlatacak çok şeyim var...
Ona el koymam gerek.
Ben seni ararım.
Görüşürüz.
Şaka yapıyorum.
Telefon yasak değil ama yeni kardeşlere önermiyoruz.
Dikkatin dağılmamalı.
Nişanlısıyla konuşabilsin diye Luke'a müsaade ediyordum.
Luke'un nişanlısı bir Jezebel.
Tanrı'ya itaat etmiyor.
Birbirimize karşı sorumluyuz Jeff. Kardeşlik böyle.
İsa'nın buyruklarından sapma diye buradayım.
Tamam mı?
Tamam.
Şunu unutmamak gerek,
bu kardeşler kötü insanlar değildi.
Hayatlarında anlam olsun diye oradalardı.
Değerli bir şeyin parçası gibi hissetmek için.
Bir süredir oradaydım,
bir gün kardeşlerden biri dedi ki "Beyler, bir şey yapalım.
Bilek güreşi."
Aniden biri "Dalın!" diye bağırdı
ve birden hepsi üstüme yığıldı, vurdular.
Çekilin üstümden!
Çekilin dedim!
O zamanlar çok garip gelmişti
ama sonradan öğrendim ki bunda dinî bir mesaj varmış.
Hepimizin bildiği İsa, nazik ve şefkatli.
Tanrı'nın Kuzusu.
Barış ve şefkat figürü.
Ama onların İsa'sı...
İsa'nın sevgisi güçlü. Onların deyişiyle "İsa hanım evladı değil."
Ve İsa bugün yaşıyor olsa
komando falan olabilirdi.
İsa bugün yaşıyor olsa harika futbol oynardı.
İşte bu dinî eğitimdi.
Bir nevi erkeksi bir Hristiyanlıktı.
Zamanla anladım ki beni ezerek İsa'yı aşılıyorlardı.
Bu, hepimizin bedenlerinin bir olduğu
bir kabul töreniydi.
Nefes alamıyorum!
Çekilin.
Birimiz düşerse dostu kaldırır.
Artık bizdensin.
Hadi, çember olalım.
Kardeşler, grubumuza aile diyordu.
Ve Aile'nin bir üyesi olduğumu söylediler.
Veya diğer adıyla Kardeşlik'in.
Ama adı önemli değil.
Bazen siyasetçilerden bahsederken hata yapardım...
"Anladım, üye mi yani? Peki..." "Hayır, Aile'nin bir dostu."
Böyle ufak farklar vardı.
Gizliliğinin bir parçası da bu.
Bir keresinde hiyerarşi hakkında, örgüt yapısı hakkında bir soru sordum.
Dediler ki "Niye sürekli bunu soruyorsun?
Sadece birbirimiz varız
ve birbirimize karşı sorumluyuz.
Tanrı böyle olmasını istiyor."
Örgüt şeması falan istemek hiç aklıma gelmedi.
Kim nedir, nasıl organize ediliyor? Yapısı ne?
Tabii uzun süredir orada olanlar
hemen "Hiçbir adı yok." diyordu.
Ne diyeceğiz o zaman?
İşte Kardeşlik deniyor
veya İsa'nın yolunda ilerleyen bir arkadaş grubu, neyse ne.
Ama tanımları ve etiket yapıştırmaya çalışmayı bırakınca
ilişkiler açısından ne olduğunu görüyorsunuz
ve başka yerde böyle bir şey oluyor mu?
Dünyanın buna çok ihtiyacı var.
Burnun kısalır işte.
Dünyayı yönetmeyi öğrenmek için buradasınız.
Çok dikkatli bakıyorsun.
Teşekkür ederim.
Eski Ahit'ten konuşalım.
Sizce iyiler kim?
- Musa? - Nuh?
Davud.
Kral Davud, iyi dedin.
Sence neden iyi bir adam?
İnancı çok güçlüydü.
Kral Davud çok kötü şeyler de yaptı.
Başkasının eşiyle yatan bir adam, Batşeba'yla, değil mi?
Kocasını da öldürdü.
Bu adam kahramanlarımızdan biri mi olacak?
Yok artık. Tanrı bu adamı seviyor.
Mesele ne?
Çabaladığı için mi?
Doğru şeyi yapmak istedi.
Başka?
Çünkü seçilmişti.
Evet. Seçilmişti.
Kurallar ilginç, değil mi?
Diyelim ki biriniz üç kıza tecavüz etti ve gelmiş Ivanwald'da oturuyorsunuz.
Hakkınızda ne düşünürdüm?
Berbat biri olduğumu mu?
Hayır.
Burada olma sebebim o değil. İşim sizi yargılamak değil.
Tek bir şey için buradayım.
Ne o?
İsa mı?
O rahatsız edici anda durum, benim için kesinleşti.
Temeldeki, bazılarının diğerlerinden daha seçilmiş olduğu fikri.
Ve seçilmişseniz,
ne yaptığınız önemsiz.
Yine yanınızda olurdum.
- Sonra dedi ki... - Biz liderlerimizi seçiyoruz
İsa da kendininkileri.
Herkesi uyarıyoruz,
geleceğin kralı geliyor.
Sırf bu ülkenin değil...
...dünyanın.
Cedars dışarıdan ayrı bir yer.
Tarihî bir yer, çok güzel bir yer
ve dünyaya misafirperverlik sunan bir yer.
Sorumlusu olduğumuz haftalık bir kahvaltı vardı,
sanırım adı elçiler kahvaltısıydı.
Masada aslında kaç elçi olduğu, yani...
Oldukça sınırlı sayıdaydı.
Ama politikanın farklı düzeylerinden ve politika dışından insanların
dua edip kahvaltı yapması için bir şanstı.
- Sayın Başsavcı. - Sizi görmek çok güzel!
Liderlik mevkilerinden insanlar gardını indirebiliyordu
ve içten sohbetler edebiliyordu,
kamu ilgisinden,
kameralardan uzakta.
İsa'nın da orada olduğuna inanıyorlardı.
Çok etkileyici.
Eski başsavcı.
Matta 11:27.
"Oğul'u Baba'dan başkası tanımaz.
Baba'yı da Oğul'dan ve Oğul'un Baba'yı
tanıtmayı seçtiklerinden başkası tanımaz."
Başta kimin olduğunu sormam gerekmedi, ondan sıkça bahsederdik.
Doug Coe adlı bir adamdı.
Size ve ülkenize yardımcı olabilmek için
elimizden geleni yapacağız.
İlgiden nefret ediyor.
Önemli olan kendisi değil, İsa.
Size ufak dünyamızdan ufak bir hediye vermek isterim.
Kardeşlerden biri gibi tanıtmışlardı
ama kardeşlerin ilki gibi.
Çok sade bir yaşam sürdüğünü,
hayatta olan kimsenin İsa'ya ondan daha yakın olmadığını
ve Doug Coe bir şey için dua ederse
gerçekleştiğini söylediler.
Aile dışından kimsenin Doug Coe'yu tanımamasından
çok memnunlardı.
Doug Coe'nun bir başkanın ofisine veya başbakanın evine gittiği hikâyeler
anlatmaya bayılırlardı.
Bu hareketin bir lideri olduğu ortadaydı.
Bu noktada en çok öğrenmek istediğim şey "Doug Coe kimdir?" sorusunun cevabıydı.
Endişelendiğim bir konu var.
Müslümanlar.
Müslümanlar çok bebek yapıyor.
Biz ise kürtajla kaybediyoruz.
Hristiyanlar, Müslümanlara karşı yarışı en iyi hangi yoldan kazanır?
Aşırı Müslüman nüfusu sorun olabilir.
Ama isimlere verdiğiniz önem,
Hristiyan ve Müslüman takıntınız, dualarınızı engelliyor.
Organize din sizi İsa'dan ayrı yöne çeker.
İsa'yı dinin ambalajından çıkarmalıyız.
Peki nasıl?
Dostlar yararlı.
Bir dostun yaratabileceği farkı biliyor musunuz?
Anlaştığınız bir dostun.
İki veya üç arkadaş anlaşıp dua eder.
Her şeyi başarabilirler.
Uzlaşmak.
Sen yazarsın.
Anlamı ne?
Bir olmak.
Anlaşmak, bir olmak demek.
Tamamen bir olmak.
Başka bir kelime de var.
Anlaşma.
Aklınıza dostlarıyla anlaşma yapan
- biri geliyor mu? - İsa.
Hitler.
Hitler anlaşma yaptı.
Mafya anlaşma yaptı.
Aralarındaki bağın gücüne bakın.
Çok güçlü bir şey.
Onlar için mesele onur.
Bizim için İsa.
Hitler, Stalin, Mao Zedong, Usame bin Ladin.
Aile, bu liderlerin sahip olmadığı bir silaha sahip.
İsa'nın Hristiyan kardeşliği üzerindeki kapsamlı ve kapsayıcı etkisi.
Anlaşma bunu sağlar.
İsa... artı sıfır.
O söz,
"İsa artı sıfır."
aynı anda hem sıradan hem de totaliter...
Müsaadenizle.
...ama o kongre üyelerinin
vahiy gelmiş gibi kalmasına sebep oldu.
Tıpkı diğerlerinin de dediği gibi
"Doug dinden çıkıp İsa'ya ulaşmama yardım etti."
Doug Coe kutsal biriydi
ve kendinden önce diğerlerini düşünürdü.
Önce Tanrı'yı düşünürdü.
Hiç övgü almak istemiyordu.
Hatırlıyorum da Ivanwald'da son günlerime yakın
bir dua kahvaltısı düzenlemeye yardım etmiştim ve Doug şöyle demişti,
"Adımı Google'a yaz, çıkanları kaldıralım.
Biz... Kimse bilsin istemiyorum o kadar
ve bunun arkasındaki bir güç figürü falan olduğumu düşünmesinler.
Ben... Buradaki amaç Tanrı, insanları bir araya getirmek.
Burada yaptıklarımız benden çok daha büyük bir şey için."
Ne güzel, iç rahatlatıcı bir söz,
hem de güç, prestij ve nüfuzdan gücünü alan bir kentte.
Yani, nüfuzumuz olsun ama sessiz olalım.
Doug böyleydi işte.
İsa Mesih,
bir düzen kurduğunda,
düzenini görünmez şekilde kurar.
Vücudunuza bakın,
karaciğeriniz, kaslarınız, beyniniz dışarı sarkmıyor.
Harika bir düzen kurup üstüne muhteşem bir deri koymuş.
Mafyaya bakın.
Aynı düzeni kullanıyorlar.
Görünür olan her şeyleri geçici.
Görünmez olan her şeyleri de kalıcı.
Düzeninizi ne kadar görünmez kılarsanız o kadar nüfuzunuz olur.
Günlüğüme açık açık yazardım, zamanla bu durum değişti.
Beni şaşırtan şeyleri,
duyduğum konuşmaları ve aklımdaki soruları yazdım.
Zaman geçtikçe günlüğüm dedektif güncesi olmaya başladı.
İSA + SIFIR
"İsa artı sıfır." derken aslında ne demek istediklerini merak ettim.
NÜFUZ ÇEVRESİ
Dünya üzerinde nasıl bir nüfuz sahibi olmak istiyorlar?
O zamanlar nihai vizyonlarını bilmiyordum
ama Ivanwald'da yaşam ipuçları sağlıyordu.
Bir gece kız kardeşlerle sohbetli toplantımız vardı,
Potomac Point adlı evin genç kadınlarıyla.
Bazıları çok gençti. Çoğu 20'lerinin ortalarındaydı.
Aile'deki daha yaşlıca erkeklerin birkaç eşi de oradaydı,
bir nevi annelik rolü edinmişlerdi.
Dikkatli olun.
Ve çok dikkatlilerdi.
Yani bariz olarak seks yasaktı.
- Selam. - Merhaba!
- Düğüne mi gidiyorsun? - Kravat takmışsın.
- Hiçbirinizde yok. - Yok.
Takmadık.
Tüm örgüt erkek liderliği üzerine kurulu.
- Merhaba. - Selam.
"İsa kilise için neyse
bir adam da ailesi için odur."
Tamamen uygulanması gereken hiyerarşi kademeleri var.
Bu kadar cinsiyet ayrımı olan bir yerde yaşamamıştım.
Kızlar, bu Jeff.
- Merhaba. - Yeni.
Kısaca konuşma fırsatını bulduğum kadınlar,
erkeklerin politikacıların veya nüfuzlu, kıdemli Aile üyelerinin
akıl hocalığı altına alınmaya yönlendirildiğini...
Mesela siyasi bir makamda kıdemsiz bir işe girerken
kadınlar için durumun farklı olduğunu söyledi.
Hizmet eğitimi alıyorlardı
ve Kardeşlik'teki erkeklerle ilişki kurmaya yönlendiriliyorlardı.
Uygun bir eş bulmayı hedeflediklerini söylediler.
Bir şey sorabilir miyim?
Evet.
Erkeklere hizmet etmek hiç garip geliyor mu?
- Hayır. - Hayır mı?
Bizi sevmekle meşguller, onları kim sevecek?
Tanrı, her birimizle yakın ilişkisi olsun istiyor.
İsa bir insan.
Gerçek bir insan.
Soyut bir fikir değil.
Onu tanımanı istiyor.
Nasıl bu kadar eminsin?
Şüphelenmiyor musun?
Olması doğal.
Şüpheden sonra mutluluk gelir.
Ivanwald'daki kardeşler olarak, seçilmiş kişilerdik.
Ben, sen değil.
İyi biri olabilirsin ama kardeş değilsin.
Benim gibi seçilmiş değilsin.
Durum böyleydi.
Neleri bıraktın?
Seçilmiş olmayanları bıraktın. Diğer ilişkilerini.
İç içe çemberlerden oluşan hiyerarşi vardı.
Ortada da İsa vardı.
Bir sonraki de seninki ve kardeşlerininkiydi
ve sadece birbirimize karşı sorumluyduk.
Ondan sonra da
ailen, çocukların, anne baban, partnerin. Hepsi ondan sonra.
Hitler, Stalin, Mao.
Öyle bir mutlak sadakat,
hedef oydu.
Çin'de, Kızıl Muhafızlar'daki
20'li yaşlarındaki genç adamların fotoğraflarını gördüm.
Kasap tezgâhı gibi bir masa vardı.
Bu genç adamın anne babasını getirmişler.
Anneyi yatırıp tezgâhın ucuna da sepet koymuşlar.
Genç adam alıp...
Baltayla kafasını kesmiş.
Vietkong.
Hitler. Mussolini ve Kara Gömlekliler.
Hepsinin yemininde olan tek şey
ölümüne kadar tamamen bir olacaklarına ant içmeleriydi.
O bir anlaşma, bir yemindi.
Oradaki birçok günden sonra
kardeşlere şefkat duymaya başladım
ve grubu daha çok benimsedim.
Giderken ne kadar kalacağıma dair bir planım yoktu.
Bulduklarıma bağlıydı yani.
Öncesinde de farklı, bazen de tuhaf İsa görüşlerine tanık olmuştum.
Ama Ivanwald gerçekten karşılaştığım en sıra dışı şeydi.
Düşündüm ki "Vay be, bu adamlar hep birbirlerini düşünüyorlar.
Aralarında şefkat var."
O yüzden ayrılmaya hazır değildim.
Bir gün beni gruba sokan kişi, Luke...
Nişanlısı cinsel tacize uğramıştı
ve ilk tepkisi "İlk uçağa bineceğim. Onu görmem gerek." demekti.
Kardeşler dedi ki "Hayır. Senin kardeşlerin biziz.
Bize sadık kalacaksın.
Bir de, niye cinsel tacize uğramış?
Bu olduğunda neredeymiş ki?
O ne yapıyormuş?''
Luke yine de gitti
ve bu yüzden onu çok hor gördüler.
Luke'a ezik dediler.
Kardeşleriyle spor yapmak yerine
nişanlısını seçmesinin onu ezik yaptığını söylediler.
Her şeyden önce İsa fikri çok basit gelmişti.
Değil.
Doğru olanı yapıyorsun.
Umarım başarabilirsin Jeff. Gerçekten.
Hâlâ çok sorun olduğunu biliyorum.
Çok soru soruyorsun amına koyayım.
Evet.
Bu, bazılarını cevaplayabilir.
TANRI'NIN LİDERLİĞİNDE BİR YÖNETİM LİDERLİK (KARDEŞLİK) KONSEYİ
GİZLİ BELGE
Dahası var mı?
Çok daha fazlası var.
Gizli bir örgüte göre çok fazla belgeleri var.
Neyse, dostum.
Kaçtım.
Hey.
- İyi şanslar. - İyi yolculuklar.
Girdiğim grubun tarihini okumaya başladım.
Sadece Hristiyan bir örgüt değil,
ABD'deki dinî muhafazakârlığın merkezinde
70 yıldır bulunan, özünde demokrasi karşıtı bir hareket.
"Toplumun her katmanında Tanrı'nın liderliğinde bir yönetim bizim hakkımız."
Keşfettim ki bu örgüt,
örgüt olduğunu kabul etmiyordu,
dünyanın güçlü kişilerinden oluşan en büyük ağlardan biriydi.
Uganda, Romanya, Nijerya...
Dünya çapında dinî bir saldırının başlangıcı bu.
19 şirket yöneticisinin toplantısıyla başladı...
Kurumsal imajı batır.
Örgüt yok, üyelik yok, tanınmak yok.
İsa dünyaya sızıyor.
Yarattığımız etkinin ölçüsünü sadece Tanrı bilir.
Seçilmiş.
...kendini adayacak kişi...
...gerçek bir lider...
Tanrı'nın liderliğinde bir yönetim bizim hakkımız.
- Seçilmiş. - Toplumun her katmanında liderler...
Tanrı'nın liderliğinde. Seçilmiş.
Gerçek müritler...
- Çok şey başarıldı. - Kendini İsa'ya adamış kardeşler.
Çok daha fazlası başarılmalı.
Düşman hâlâ ayakta.
BU FİLM JEFF SHARLET'IN THE FAMILY KİTABINDAN UYARLANAN SAHNELER İÇERİR.
BAZI KARAKTER VE SÖZLER DEĞİŞTİRİLMİŞTİR.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış